دایه بازار
دایه بازار:
چگونه-به-کودک-مضطربمان-کمک-کنیم-در-مدرسه-پیشرفت-کند
اضطراب آستانه تحمل کودکان را پایین می آورد فرقی ندارد در مدرسه باشند یا مهمانی اما آسیب اضطراب در مدرسه بیشتر است. بسیاری از کودکان باهوش و کوشا نمی توانند آنچنان که ظرفیت دارند به موفقیت دست یابند زیرا سیستم آموزشی مطابق با نیازهای آنان طراحی نشده است. اگر شما یک کودک درونگرا یا عموماً مضطرب دارید باید تمام تلاشتان را برای آماده سازی او برای کنار آمدن با محیط مدرسه بکنید.
درک نیازهای کودک مضطرب
پیش نیاز کمک به کودک مضطرب درک قوی است از آنچه کودک تجربه می کند. در بسیاری موارد تلاش والدین برای کمک به فرزند مضطربشان ناکام می ماند زیرا نمی دانند درون مغز او چه می گذرد. مثلاً وقتی پدر و مادری به کودکی که می ترسد می گویند «هیچ چیز نگران کننده ای وجود ندارد» یا «اینکه ترس ندارد» نه تنها باعث از بین رفتن ترس و نگرانی او نمی شوند بلکه موجب می شوند کودک نسبت به احساسات خود و به تبع آن وجود خودش نگرشی منفی پیدا کند.
به جای این کار شما باید یاد بگیرید که برای احساسات کودکتان ارزش و اعتبار قائل شوید. به او بگویید می فهمید چرا یک موقعیت یا موضوع او را نگران کرده و به او اطمینان دهید که برای فائق آمدن بر شرایط کنارش خواهید بود. علاوه بر این باید به کودکتان کمک کنید تا برای حل مشکلش آن را به چند مرحله قابل مدیریت تقسیم کند.
فرض کنید شما وارد یک کتابخانه می شوید و به شما می گویند باید تمام کتاب های این قفسه را بخوانید. مطمئناً خواهید گفت این کار ممکن نیست یا من از پسش بر نمی آیم یا اصلاً حوصله اش را ندارم. اما اگر یک کتاب به شما بدهند تا بخوانید و بعد یک کتاب دیگر و بعد یکی دیگر به مرور خواهید تنوانست تمام کتاب ها را مطالعه کنید. این مسئله درباره رفع اضطراب کودک نیز صدق می کند. نمی توان از او انتظار داشت همه مشکلاتش را یکباره حل کند پس گام هایی برای رفع مشکل تعریف کنید و به مرور پیش بروید.
اکثر والدین تصور می کنند کودکان مضطرب به مراقبت بیشتری نیاز دارند درحالیکه چنین نیست. بیش از حد با ملاطفت رفتار کردن با آنان نیز نتیجه معکوس خواهد داد. اگر شما تلاش زیادی برای محافظت از او کنید عملاً به این تصور او صحه می گذارید که واقعاً چیزی برای ترسیدن وجود دارد. در عوض آنچه والدین باید انجام دهند پرورش جنبه های سودمند مغز کودک مضطرب است.
مرحله اول این فرایند خودداری از تغییر فرزندتان به فردی غیر از خودش می باشد. شما درحالیکه نباید او را از از انجام وظایف عادی اش مانند مدرسه رفتن معاف کنید این مهم است که از او توقع نداشته باشید به فردی برونگرا یا با اعتماد به نفس قوی تبدیل شود. در عوض به او یادآوری کنید که اشکالی ندارد اگر نمی خواهد در کلاس با صدایی رسا سوال بپرسد یا سوالات را جواب دهد و یا اگر دوست ندارد به افرادی که نمی شناسد نزدیک شود.
برای موفقیت تحصیلی بیش از اینکه چنین ویژگی هایی نیاز باشد، احساس امنیت و آرامش است که ضرورت دارد. همچنین به او بگویید درست است که نمی تواند مدرسه اما در عوض می تواند کلاس را برای چند دقیقه ترک کند، قدم بزند و نفس عمیق بکشد تا احساس بهتری پیدا کند.
اگر میخواهید کودکتان بتواند در جمع بهتر و راحت تر صحبت کند باید تمرین را از محیطی شروع کنید که او در آن احساس راحتی می کند. مثلاً بحث های فکری ای را در خانه ترتیب دهید تا او در آن شرکت کند. یا فرزندتان را تشویق کنید تا در باشگاه ها یا رویدادهای مورد علاقه اش حضور یابد. به او بگویید اشتباه کردن و شکست خوردن امری طبیعی است. کودکان مضطرب معمولاً حساس و نسبت به خود ایدهآل گرا هستند به همین دلیل از اشتباه کردن یا ناقص بودن می ترسند.
به یاد داشته باشید کودکتان در مدرسه فشار زیادی را برای رفتار کردن مانند برونگراها متحمل می شود پس به او اطمینان دهید که درونگرا بودن نیز خوب است. هرچه کودک شما بیشتر احساس کند همانگونه که هست مورد پذیرش است، حتی اگر خجالتی باقی بماند، اعتماد به نفس بیشتری پیدا خواهد کرد و این به موفقیت و آرامش بیشتر او در مدرسه کمک خواهد کرد.
علاوه بر آنچه گفته شد نکات زیر نیز می تواند راهگشا باشد:
- همکاری نزدیک با معلم
همانطور که بسیاری از والدین اضطراب کودک را درک نمی کنند برخی معلمان نیز هستند که حوصله سر و کله زدن با دانش آموزان درونگرا را ندارند. اما خوشبختانه اکثر معلمان -اگر درباره ویژگی های کودک با آنها صحبت شود- مایلند روش های آموزشی خود را با آن ویژگی ها مطابقت دهند. با معلم فرزندتان صحبت کنید و به او بگویید فرزندتان چطور درس هایش را بهتر می آموزد. مثلاً توجه یک به یک و ایجاد گروه های کوچک برای آموزش کودکان درونگرا کارآمدتر است.
فراموش نکنید که علایق کودکتان را با معلمش درمیان بگذارید. زیرا کودکان درونگرا تمایل زیادی به پرداختن و رشد دادن علایقشان دارند از این منظر معلم با آگاهی از علایق و استعدادهای کودک می تواند فضایی برای ارائه آن توانمندی ها در اختیار فرزندتان قرار دهد.
-
هر آنچه موجب احساس ناامنی فرزندتان می شود را بشناسید.
اکثر کودکان درونگرا، بویژه درونگرایان مضطرب زمانی که در کانون توجه قرار می گیرند احساس می کنند مورد تهدید واقع شده اند بنابراین سعی دارند از چنین موقعیت هایی خود را دور نگه دارند حتی اگر این توجه مثبت باشد. مثلاً در کلاس حتی اگر جواب سوالی را بدانند دستشان را بالا نمی برند. آنها معمولاً با صدای آهسته کمک می خواهند یا کمتر پیش می آید که بخواهند چیزهای نو را در مدرسه امتحان کنند.
این مهم است که احساسات فرزندتان را قبول کنید و بپذیرید که نمی توانید او را تغییر دهید و اصلاً لزومی ندارد این کار را بکنید. با معلم فرزندتان درباره یافتن راه هایی برای پیشرفت درسی کودکتان صحبت کنید. مثلاً می توانید از او بخواهید بعد از پایان کلاس یا ساعت مدرسه 5 تا 10 دقیقه برای کودک وقت بگذارد تا او بتواند با آرامش سوالاتش را بپرسد.
علاوه بر این به دنبال نشانه های ظریف مشکلاتی باشید که ممکن است برای فرزندتان پیش آمده باشد. این آگاهی باید قبل از این باشد که عملکرد کودک در مدرسه ضعیف شود یا نیاز باشد کمک بطلبد. چراکه اگر چنین اتفاقی رخ دهد احساس شرمندگی، تردید و خودکم بینی در کودک ایجاد شده و این، شرایط را برای بازیابی روحیه و توان کودک سخت تر می کند. بنابراین لازم است وضعیت این کودکان در مدرسه را بدون اینکه خودشان بفهمند مداوم زیر نظر داشته باشید. حتی اگر در مدرسه خوب عمل می کند از او غافل نشوید. برخی از کودکان مضطرب به عمد کمتر از توانشان تلاش می کنند زیرا نمی خواهند دیده شوند حتی به عنوان یک شاگرد ممتاز.
بنابراین شما باید از نقاط قوت او کاملاً آگاه باشید و او را راهنمایی کنید تا به آرامی همه ظرفیت هایش را به منصه ظهور برساند. تست ها یا بررسی های روانی آموزشی مثل استعدادیابی یک راه موثر برای شناخت نقاط ضعف و قوت فرزندتان است. البته فراموش نکنید که فرزندتان باید کاملاً خاطرجمع باشد که این آزمون ها محرمانه اند.
-
به فرزندتان برای تدوین افکارش زمان بدهید.
کودکان مضطرب تمایل ندارند نظرات و دیدگاه هایشان را به سرعت بیان کنند. درحالیکه این کندی در ابراز عقیده می تواند اینطور به نظر برسد که آنها دانش آموزان کم استعدادی هستند ولی در واقع نشان می دهد که این کودکان بسیار باهوش اند. مشکل آنها نه کندی در تفکر و بیان بلکه تمایل به فکر کردن بیش از حد است. این دسته از کودکان معمولاً قبل از به زبان آوردن نظرات و یا صحبت های معمولی شان چندبار آن را مرور می کنند تا درست و مودبانه باشد. به همین دلیل است که اغلب اوقات جملات این کودکان به لحاظ ساختاری شیوا و منسجم و به لحاظ محتوا خردمندانه است.
-
اجازه دهید کودکتان کمی محتاط و خوددار باشد.
کودکان مضطرب نیاز دارند قبل از مواجهه کامل با موقعیت ها و افراد جدید آنها را تست کنند. این مسئله هیچ مشکلی ندارد و اتفاقاً به آنها کمک می کند از خطر دور باشند. کودکتان را وادار نکنید از غریبه ها با روی باز استقبال کند یا از او برای اینکه منزوی به نظر می رسد انتقاد نکنید. در عوض از معلم و اگر موقعیت مناسب است از برخی دانش آموزان بخواهید با او به آرامی و بطور خصوصی وارد مکالمه شوند. البته این گفتگو نباید به زور صورت بگیرد. این به کودکتان کمک می کند تا بدون اینکه احساس ناامنی کند بتواند با دیگران ارتباط برقرار نماید.
از آنجا که کودکان مضطرب اغلب آرام اند و رفتار بانزاکتی دارند ممکن است در کلاس های شلوغ و پر سر و صدا اصلاً به چشم نیایند. از طریق صحبت با معلم مدرسه مطمئن شوید که کودکتان نادیده گرفته نمی شود.
آخرین نکته ای که باید به شما بگویم این است که بدانید کودکان درونگرا و مضطرب بلوغ و هوش عاطفی منحصر به فردی دارند. این کودکان می توانند اتفاقات مثبتی برای دنیا به ارمغان بیاورند تنها درصورتی که ما اجازه بدهیم آنها همان هایی باشند که هستند.
منبع: مجله ادونسد سایکولوژی، دکتر تالی شنفیلد، مارس 2020
نظر خود را بنویسید